1. هرگز اين مطلب را كه شايد اگر من بگويم اشتباه كرده ام، همسرم از اين مسئله سوئ استفاده كرده و آن را مانند برگ برنده اي دائماً بر عليه من استفاده كند و يا باعث شود كه اعتماد او به حرف هاي من كم شود ، سرلوحه رفتارتان قرار ندهيد .بلكه هميشه صادقانه و با شجاعت تمام ، اشتباه خود را اعلام كنيد .مطمئن باشيد همسرتان اين صداقت و شجاعت شما را قدر

مي نهد و از اينكه شايد اگر بد عمل كند ممكن است ديگر چنين رفتا شايسته اي را از شما نبيند مراقب غرور شما خواهد بود.

2. اگر همسرتان به اشتباه خود اعتراف كرد و آن را پذيرفت ، سعي نكنيد از اين مسئله به عنوان يك حربه در برابر او استفاده كنيد و در هر اختلافي ، با يادآوري اين مسئله كه ( تو خودت مي داني كه هميشه اشتباه مي كني و به همين دليل هم تا حالا چند بار مجبور شده اي از من عذر خواهي كني )غرور او را جريحه دار كنيد .زيرا موجب مي شود كه هميشه از اين عمل پسنديده خود خاطره اي بد داشته باشيد و از يادآوري آن احساس شرم كند.

3. در برابر اعتراف همسرتان به اشتباه ، از او تشكر كنيد و به او بگوييد كه اين عمل شايسته او چقدر باعث دلگرمي شما و آرامش روحيتان شده است .مطمئن باشيد با اين كار ، احساس غروري را كه براي عذر خواهي زير پا كذاشته است به او بازگردانده ايد.

4. ممكن است گاهي احساس كنید كه همسرتان ، بي دليل از شما ايرادهاي بي جا مي گيرد و ظاهراً سعي دارد شما را عصباني كند .درچنين مواقعي هرگز به عشق او شك نكنيد و بدانيد كه او ناخودآگاه در حال محك زدن عشق شماست تا مطمئن شود در حالت عصبانيت هم او را دوست داريد ، شايسته است شما هم با رفتارتان نشان دهيد كه واقعا اين گونه است.

5. در هنگام ناراحتي يا دلخوري ، آنرا فرو ببريد و صحبت در مورد آن مطلب را به زماني ديگر كه احساس مي كنيد از آرامش بيشتري برخودار هستيد موكول كنيد.

6. هر گاه از همسرتان به شدت عصباني شديد ، ان را بروز دهيد ، اما مديريتش كنيد.زيرا عصبانيت بر خلاف ناراحتي ، نوعي از حالت تعادل خارج شدن است ، كه سركوب آن ، تاثير عكس مي گذارد .اما سعي كنيد آن را مديريت نماييد .و تا حد ممكن در شكلي خفيف ، بروز دهيد .مثل اينكه با حالتي توبيخ آميز و بلند صحبت كنيد .